Преку неа, низ вековите па сè до денес, често се прикриваат себичноста, личниот интерес и потребата за контрола. Кога велиме „маска на хуманост како и досега“, ние всушност препознаваме еден континуитет на лицемерство – матрица која не се менува, туку само го прилагодува својот изглед на новото време.
Фластер врз жива рана
Вистинската хуманост не бара рефлектори, аплаузи или политички поени. Таа дејствува во тишина, лекувајќи ги причините за човечката страдање. Наспроти тоа, „маската на хуманоста“ се фокусира на последиците, и тоа само на оние кои се доволно видливи за јавноста.
Истите актери кои предизвикуваат кризи, подоцна се појавуваат како „спасители”.
Зошто маската секогаш успева?
Човекот има длабока потреба да верува во добрина. Токму таа наша ранливост и надеж ги прави маските толку ефективни. Полесно е да се поверува во убавата лага на хуманиот гест, отколку да се соочиме со суровата реалност дека зад него стои пресметка. Како и досега, историјата нè учи дека најголемите неправди честопати биле пакувани во обланда на „највисоки морални цели“ и „заштита на ранливите“.
Фразата „како и досега“ содржи доза на разочарување, но и на будност. Таа покажува дека општеството веќе развило имунитет на лажната емпатија. Носењето маска на хуманост е профитабилно само додека публиката слепо верува во претставата. Оној момент кога ќе почнеме да ги вреднуваме промените во коренот, а не само површната шминка, лажната хуманост ќе ја изгуби својата моќ. Добрината не е костим за сцена – таа е начин на живеење.
